22:47

A ver cando quedamos para quedarnos. Aínda me temblas o corpo.

                                                                                                                  CHUSKA.

22:44

Dixen non sei sabéndoo todo.
Pedín perdón por todo, pero eu non me perdoo.


Dixen nunca máis, e mírame.

                                                                                                                         CHUSKA.

22:10

Namoreime dunha mentira. 

Dunha mentira que, ao mesmo tempo, era o único real que tiña na miña vida.

                                                                                                                                            CHUSKA.

22:05

-Non eran, nin de cerca, os ollos máis bonitos do mundo, pero eran os únicos que eu desexaba ver.

     Fuches a maneira máis triste e bonita que tivo a vida de dicirme que non se pode telo todo.

                                                                                                                                    CHUSKA.

21:56

Son de carne e bico.
              O sinxelo namora.

                                                                                                                          CHUSKA.

23:26

Todo está baixo control. Todo menos eu.
  Dende que deixaches de decirme "ven", non sei cara onde ir.

                                                                                                                            CHUSKA.  

23:23

Morremos por atopar persoas ("perfectas") que nos maten.
  Nada se esquence. Non somos capaces. Tan só o volvemos invisibel.

                                                                                                                          CHUSKA.

23:21

O ruído da rúa, a calma dos teus beizos.
  A erótica dunhas letras ben postas.

                                                                                                                                    CHUSKA.

23:18

Que bonito sae todo cando ti entras. Que desastre (eu) cando ti saes.
 Poño sorrisos onde non me collen balas.

                                                                                                                               CHUSKA.

23:13

É música feita persoa. E non o sabe. 
 Que pracer escoitarte cando non me quedan letras.

                                                                                                                        CHUSKA.

19:46

Perdín a conta de cantos desexos pedín para que sempre te quedaras comigo, e agora, son eu a que se vai. 
Acabaches con cada anaco do meu ser.

                                                                                                                                  CHUSKA.

13:17

Sempre permanece o que nos transforma. Oxalá nunca te canses, estou perdida

                                                                                                                             CHUSKA.

16:42

Os danos cámbiante. Os cambios dánante.
    É importante aprender a camiñar na escuridade.
      
                                                                                                                         CHUSKA.

16:29

Fálanme máis os ollos que as bocas. Sorrílle ao medo, sorrí, a través das bágoas.

                                                                                                                                 CHUSKA.

TRES.

Por que pregunto onde estás,

se non estou cega,

se non estás ausente?

Se te vexo

ir e vir de min,

a ti e a cada

cóxega perdida

que remata esnaquizada,

como en fume remata

a chama do noso amor.

Fugaz, imposible de alcanzar.

E non falo do fume,

falo de nós, de ti.

Que me abrías os teus brazos

amosándome as portas

do meu fogar, aquel que

creabas coa túa presenza.

Esa da que tan só eu me decataba.

Agora comprendo que a palabra amar,

contén unha gran inmensidade

que nos separa.

Adiante, podes empurrarme para o precipicio,

non me importa

quero voar lonxe de ti.

Buscaba razóns para seguir vivindo e atopeite a ti. E xa non estás. Non sabía que existían cousas tan bonitas que fixeran tanto dano. Non existe NADA que me deteriore, xa non podo estalo máis.

Quitáchesme as ganas (de todo).


                                                                                                                   CHUSKA.

DOUS.

Estou soa                                    

no medio de nada,

unha nada que,

o é absolutamente todo.

Tan só escoito silencio.

Sigo soa

no medio de todo,

que acaba sendo a nada,

o meu fogar.

Tan só escoito o latir das árbores.

Soa,

nesta gran inmensidade,

onde reina a autonomía,

pero máis a soidade.

Tan só escoito o respiro das almas.

Almas libres que,

coma min,

quedaron abandonadas,

nesta pequena pero,

gran vastidade.

Sigo soa. Que alguén me busque, e me encontre (a min mesma).

                                                                                                                                        CHUSKA.

UN.

O son da chuvia ábreme a mente,

o seu ruído recórdame

ao das pegadas que,

deixaches no meu corazón.

Noto millóns de miradas

sobre o meu rostro

que buscan, sen éxito,

a receita da bondade

que escasea tanto

nas almas perdidas desta

sociedade, sen apenas humanidade.

Noto tamén miles de folgos

sen esforzos, por ningunha causa,

influenciados por miles de mentes

enfermas, con tan só un oficio,

o da destrución, o das guerras.

Ti (humano) deixaches

dentro de min (do mundo),

miles de pegadas, sen cura.

Miles de respostas, sen preguntas.

Miles de mortes, sen remedio.

Miles de almas sen culpa,

que vagan sen rumbo, e

miles de monstros con todo o delito

que avanzan firmes e violentos

baixo esta chuvia,

froito da desconformidade e

da consternación das ánimas

culpables, sen culpa ningunha.

O mundo non está morrendo, está sendo asasinado, pero aínda queda xente boa.

SE ERES INCAPAZ DE ATOPALA, SE TI MESMO UNHA.


CHUSKA.