UN.

O son da chuvia ábreme a mente,

o seu ruído recórdame

ao das pegadas que,

deixaches no meu corazón.

Noto millóns de miradas

sobre o meu rostro

que buscan, sen éxito,

a receita da bondade

que escasea tanto

nas almas perdidas desta

sociedade, sen apenas humanidade.

Noto tamén miles de folgos

sen esforzos, por ningunha causa,

influenciados por miles de mentes

enfermas, con tan só un oficio,

o da destrución, o das guerras.

Ti (humano) deixaches

dentro de min (do mundo),

miles de pegadas, sen cura.

Miles de respostas, sen preguntas.

Miles de mortes, sen remedio.

Miles de almas sen culpa,

que vagan sen rumbo, e

miles de monstros con todo o delito

que avanzan firmes e violentos

baixo esta chuvia,

froito da desconformidade e

da consternación das ánimas

culpables, sen culpa ningunha.

O mundo non está morrendo, está sendo asasinado, pero aínda queda xente boa.

SE ERES INCAPAZ DE ATOPALA, SE TI MESMO UNHA.


CHUSKA.