TRES.

Por que pregunto onde estás,

se non estou cega,

se non estás ausente?

Se te vexo

ir e vir de min,

a ti e a cada

cóxega perdida

que remata esnaquizada,

como en fume remata

a chama do noso amor.

Fugaz, imposible de alcanzar.

E non falo do fume,

falo de nós, de ti.

Que me abrías os teus brazos

amosándome as portas

do meu fogar, aquel que

creabas coa túa presenza.

Esa da que tan só eu me decataba.

Agora comprendo que a palabra amar,

contén unha gran inmensidade

que nos separa.

Adiante, podes empurrarme para o precipicio,

non me importa

quero voar lonxe de ti.

Buscaba razóns para seguir vivindo e atopeite a ti. E xa non estás. Non sabía que existían cousas tan bonitas que fixeran tanto dano. Non existe NADA que me deteriore, xa non podo estalo máis.

Quitáchesme as ganas (de todo).


                                                                                                                   CHUSKA.