DOUS.

Estou soa                                    

no medio de nada,

unha nada que,

o é absolutamente todo.

Tan só escoito silencio.

Sigo soa

no medio de todo,

que acaba sendo a nada,

o meu fogar.

Tan só escoito o latir das árbores.

Soa,

nesta gran inmensidade,

onde reina a autonomía,

pero máis a soidade.

Tan só escoito o respiro das almas.

Almas libres que,

coma min,

quedaron abandonadas,

nesta pequena pero,

gran vastidade.

Sigo soa. Que alguén me busque, e me encontre (a min mesma).

                                                                                                                                        CHUSKA.